Kapı çaldı. Sessizce kapıya yöneldi. Mercekten dışarıya göz attı. Kimseler yoktu. Bir müddet bekledi. Kimsenin olmadığına emin olunca yavaşça kapıyı araladı, kapı aralığından göz attı son defa. Artık emindi, kimse yoktu. Ölüm sessizliği hâkimdi bahçeye. Öyle ki akasya ve ceviz ağacından dökülmüş yaprakların hışırtısından başka ses seda yoktu. Dışarı adım attı ürkekçe. Kapının önündeki paspasın üzerinde biriken sarı yapraklar ve ufak dal parçalarından çıkan çıtırtıyla irkildi. Ayağını birden çekip çıtırtının farkındalığıyla diğer ayağını da kaldırıp dışarı çıktı. Eli hâlâ kapının pervazına dayalı, âdeta güç alıyordu pervazdan. Elini pervazdan çekti, kapının sürgüsünü dışarı çekip kapının kapanmamasını sağladı. Tek başına ayakta ve dışarıdaydı artık. Kararlılıkla birkaç adım attı, sonra aniden durdu. Sokağın başından bir kamyonet sesi duyunca geri adım attı, pervaza elini yasladı, içeri yöneldi. Kamyonet, sesiyle birlikte ara sokaklara dalıp uzaklaşmıştı. Rahat bir nefes aldı.

Olanca hızıyla önünden geçen tramvayın birazdan nasıl duracağını düşündü, olağandışı hıza şaşırdı. Tramvayın yarı ayna camından saçını düzeltirken içerideki insanlara odaklandı aniden. Başını öne eğip sarı çizgiyi geçip geçmediğine baktı. Solundaki lacivert paltolu yaşlı adamın sarı çizgi umrunda değildi, sanırım pek de yaşanacak bir şeyi kalmamıştı. Yanındaki kahverengi çantalı kızın kendisine baktığını zannetti, o an anlamsızca duruşunu düzeltti, başını kaldırdı ve sırtını dikleştirdi. Göz ucuyla baktığında ona, göz göze geldi. Aniden önüne döndü. Tam karşısında tramvayın kapısı açıldı. İçeriyi süzdü. Bu durakta pek inecek yok gibiydi. Bereket gün ortasının beklenmedik kalabalığı yoktu. Hamle yaptı, kız daha atikti, ondan önce girmişti. Kafasının üstünde sallanan kayıştan tutuverdi. Cebindeki Yeraltından Notlar’ı sol eliyle yokladı, sonra çıkardı, okumaya koyuldu, yolu uzundu:

Bir ara zorla âşık olmak istemiştim, hatta iki kez. İnanın, büyük acılar çektim baylar. Ruhumun derinliklerinde acı çektiğime inanamıyordum, şakacı kıpırdanmalar oluyordu içimde. Ama gene de acı çekiyordum, hem de gerçek, katıksız bir acı… [1]

Yıllarca her gün önünden geçip de aval aval baktığım,
Beyazıt Kulesi üzerindeki kitâbeyi az çok okuduk,
Dârü’l Fünûn’dan mezun olmayı da hak ettik az buçuk.

Hat, Yesarîzade Mustafa İzzet’in. II. Mahmud’un dikkatini celp edip de Enderun’a alınmış.
Devlet memuriyetinde yüksek makamlara çıkmış, Rumeli Kazasker’i olmuş.
Ayasofya Camii’nde bulunan büyük levhalar da bu muhterem hattata ait.
Yesarîzade’nin hat sanatımızdaki asıl önemi, ‘Türk Nestalik Ekolü’nü kurmuş olması.
Nestalik yazı, onun yaptığı hamleyle Türk zevkinin hakim kılındığı bir sistem halini almış.
Bu ekolün kurulmasından sonra hattatlar İran’ın nestalik üslubunu terkedip,
Yesarizade Ekolü’nü takibe başlamışlar.
Ruhu şâd olsun muhteremin.

Benim doğduğum yerde babayı alırdı çocuklar en saf duygularıyla yaklaştıkları annelerinden. Ablaları yalan söylerdi dürüstlük abidesi kıvamında. Abileri çoktu çocukların. Kardeşleri olmasını istemiyorlardı, ölmesini istiyorlardı, ölsen de kurtulsak, diyorlardı. Anneler çocuklarından memnun değillerdi. Olurlar mıydı meçhul? Seni doğuracağıma keşke taş doğursaydım, diyorlardı. Ablalar, git başımdan, demekle başından gidilmesini istiyorlardı ama kendileri de gitmek için büyük bir baş arıyorlardı. Bir baş bulduğunda da gidiyorlardı nitekim.

Benim doğduğum yerde abiler, bela gelen başa gerekti, seni abime söylersem, teminattı, bir çelik yelekti. Abim yoktu, “Hiç abim olmadı.” derdim, sanki olacakmış gibi… Olması imkansızdı, ama bir gün olacağını, bir yerlerden çıkıp geleceğini hayal ederdim. Hep dövdüğümüz çocukların abilerinden dayak yerdik, bunu abimiz olmadığı için zannederdik. Bir gün abi dövecek kıvama geldik ve o gün abi olmuştuk. Mutluluğu başka abilerde aradık, yanlış kapıda olduğumuzu geç de olsa anladık.

Filibeli Ahmet Hilmi’nin Âmak-ı Hayal eserinin elimde iki farklı basımı bulunmakta; biri sadeleştirilmiş, diğeri Osmanlıca aslının günümüz alfabesine uyarlanmış hâldeki basımı. Âmak-ı Hayal edebî tür olarak hatıra ve roman üslûbunu barındırmasına, ilmî olarak roman özelliklerini kapsamasına rağmen yazarı tarafından eserin önsözünde hikâye ibaresi vurgulanmaktadır. Ve hatta parantez içinde “acaba hikâye mi!” vurgusunu yaparak hikâye kurgusunun yanında mana derinliklerinde de anlatılanların olduğunu belirtmektedir. Eserin hikâyelerden oluştuğu vurgusu, roman türünün yapay kurgu ağırlıklı olması hasebiyle eserin bu manada algılanmasının önüne geçmek için yazar tarafından telaffuz edildiği anlaşılmaktadır. Böylesine bir eserde tür seçiminin, karakter isimlerinin, karakterlerin her bir fiilinin bariz bir şekilde mânâ barındırdığı bir eserin sadeleştirilmiş basımı incelendiğinde ise eserin Ahmet Hilmi’nin elinden çıkmayan bir başka kitaba dönüştüğü açık bir şekilde görülebilmektedir. Şöyle ki:

Kandil Dergisi ekibi olarak son iki nüshadır bir derleme sunmaktayız takipçilerimize; şöyle ki en son okuduğumuz eserlerden değerli bulduğumuz pasajları paylaşarak evvelâ eser ve yazar tanıtımını eserin dilinden aktarmayı ve ardından da pasajın tadına doyamayanları bütüne yönlendirmeyi düşünmekte idik. Bu minvalde ben de son haftalarda yanımdan ayırmadığım, altını-üstünü çizmemle  bi’hâl olan kitaplardan bölümler sundum.